Samotność – ukryty problem

Nie zdarzyło się nigdy, żeby ktoś, zapisując się na sesję, podał jako przyczynę „czuję się samotny”. Nie spotkałem się też nigdy z tym, żeby ktoś chodzący na szkolenia się do tego przyznał, czy tym bardziej stwierdził, że jest to dla niego ważna motywacja do udziału w szkoleniach.

[br]

A z drugiej strony…

[br]

Z drugiej strony, gdy zacznie się już z klientem rozmawiać, a czasem nawet na poziomie odpowiedzi z kwestionariusza przedsesyjnego, samotność jest problemem, który zdumiewająco często rzuca się w oczy i wpływa na całe życie danej osoby.

 Z drugiej strony zdarzają się klienci, którzy zdają się postrzegać chodzenie na sesje jako sposób na zapewnienie sobie kogoś znajomego – na szczęście jest to zachowanie, które można dość łatwo wychwycić i ukrócić.

Z drugiej strony jest wiele osób, które chodzi na szkolenia szukając sobie znajomych – i nie raz, gdy już ich znajdzie w swojej okolicy, całą grupą zostawia cały ten rozwój i po prostu tworzy sobie paczkę znajomych.

[br]

Przykłady można mnożyć, ale koniec końców każdy tak naprawdę po prostu będzie sam wiedział, czy problem ten go dotyczy, tym wpisem chciałem raczej wyciągnąć go na powierzchnię i wskazać, że taki problem:

a) w ogóle istnieje

b) jest czymś o czym się nie mówi, swoistym tabu – przyznanie się do tego, że czuje się samotnym jest dla wielu ludzi niezwykle trudne i upokarzające, często trudniejsze, niż przyznanie się do zaburzenia psychicznego

c) wbrew wrażeniu, jakie może wywoływać wspomniane tabu jest czymś stosunkowo powszechnym i dotykającym bardzo wielu osób

d) może dotyczyć ludzi mających, jak by się wydawało, wielu bliskich, przyjaciół i znajomych. Da się czuć szalenie samotnym w tłumie ludzi i nie ma w tym żadnej fanaberii – są to realne i problematyczne zjawiska, z którym można i warto pracować

[br]

e) A może przede wszystkim, chciałem wskazać na to, że jest to problem, z którym da się pracować i który da się rozwiązać.

---

---