Witaj,
Czas czytania: ok. 5 minut
Zgodnie z obietnicą wracamy do kwestii zachowań, które w improwizacji stosowane są do “zabicia sceny” i powstrzymania akcji przed pójściem do przodu, a zarówno w improwizacji, jak i w realnym życiu – do unikania straty kontroli nad sytuacją i odsłonięcia jakiejś części siebie i swoich emocji. Poprzednią cześć tego cyklu znaleźć możecie tutaj: http://blog.krolartur.com/?p=47
Anulowanie:
Adam: Ładna pogoda, chodźmy do parku.
Ewa: Ok, chodźmy. (Po chwili) No to już sobie pochodziliśmy, wracajmy.
Anulowanie oznacza wyrzucenie tego, co zostało rozpoczęte, bez żadnych konsekwencji związanych z rozpoczętym procesem. To zapisanie się na zajęcia z tańca, po czym nie chodzenie na nie. Anulowanie pozwala na uzyskanie poczucia satysfakcji z rozpoczęcia czegoś, podjęcia jakiejś zmiany, z jednoczesnym uniknięciem faktycznej zmiany. To sytuacja, którą znajduję u części klientów coachingowych, którzy płacą za coaching nie tyle po to, żeby się zmienić, co po to, żeby mieć poczucie że zrobili co mogli, żeby się zmienić.
Jak pracować z anulowaniem? Na początku warto wykazać osobie, że stosuje tą metodę i dać jej wybór – czy faktycznie chce uczciwie zrezygnować, czy woli się podjąć wyzwania na poważnie?
Dołączanie
Adam: Chodźmy do parku.
Ewa: Dobrze, chodźmy.
A: Albo wiesz co? Mam dość tego chodzenia, odpocznijmy sobie.
E: Tak! Ja też mam już serdecznie dość, chodź sobie odpoczniemy!
A: Cholera, wkurza mnie to, że ciągle nic nie robimy!
E: Tak! Mnie też to wkurza!
Zapewne znasz wielu “dołączaczy” w realnym życiu – to ludzie, którzy podążają za otoczeniem, w którąkolwiek stronę ich otoczenie by się kierowało. Pozornie może się to wydawać słabością i brakiem własnego zdania, ale w praktyce jest to bardzo skuteczny mechanizm obronny, pozwalający na zminimalizowanie ryzyka zmiany w sobie. Ironicznie, całkowicie dostosowując swoje zachowanie do zachowania osób wokół siebie, dołączający zabezpiecza się przed potrzebą dokonania jakiejkolwiek przemiany wewnętrznej.
Jak pracować z dołączaniem? Warto zacząć od przeniesienia potrzeby podejmowania decyzji na “dołączacza” i sprawdzenia, jaki przyniesie to efekt.
Uzgadnianie zachowania
Adam: Chodźmy na spacer do parku.
Ewa: Dobrze, a potem na lody.
A: Dobrze, a potem na kręgle.
E: Dobrze, a potem do domu.
A: Dobrze, a potem…
Uzgadnianie zachowania jest ciekawą odmianą powyższego dołączania, w którym obie osoby dołączają do siebie nawzajem, broniąc się tym samym przed groźbą zmiany. Jest to zjawisko, z którym spotkamy się raczej przy pracy z systemami (firmy, rodziny, związki), niż z jednostkami.
Plotkowanie
Adam: Pamiętasz, jak poszliśmy kiedyś do parku?
Ewa: Tak i wtedy była ta wielka burza.
A: No właśnie, a wtedy…
Plotkowanie w znaczeniu coachingu improwizacyjnego, to zejście z sytuacji zachodzącej tu i teraz na rzeczy, które dzieją się lub działy gdzieś indziej lub kiedy indziej. Możesz plotkować z sąsiadem przez trzydzieści lat, a Wasza relacja w ogóle się nie zmieni. Plotkowanie może być przyjemne, może stanowić rozrywkę, jednocześnie stanowi skuteczną obronę przed realną zmianą czy poruszeniem realnych problemów. Klienci na coachingach, gdy zbliżamy się do problematycznych obszarów, często będą starali się uciec w plotkowanie. Co ciekawe – plotkowanie MOŻE być stosowane do wywołania zmiany, jeśli pojawią się połączone z nim gry statusowe.
Skutecznym rozwiązaniem w pracy z plotkowaniem jest zwracanie uwagi plotkującego na sytuację, która ma miejsce tu i teraz.
Kolejna część już niedługo!
Baw się i rozwijaj z pasją!
-Artur
